Het begin van een honde(n) leven....

Toen we een tijdje getrouwd waren besloten we dat we graag een hond wilden hebben.We hadden weinig ervaring met honden.Bennie wou graag een Duitse Herder of een Dobermann , terwijl Diana de voorkeur gaf aan een Bouvier,dit omdat ze thuis al een Bouvier hadden.Na verschillende dierenasiels bezocht te hebben, en zelfs al met een Mechelse herder te hebben gewandeldzijn we toch bij een bouvierfokker gaan kijken.Bennie zag dit niet echt zitten omdat hij al eens door een Bouvier is gebeten. Toen we bij deze fokker aankwamen hadden we geen flauw idee wie hij was.

Zo maakten we kennis met Joop en Annie Pater van Bouvierkennel van de Overstort.We kochten daar onze eerste reu, Rocky genaamd. In onze ogen was hij een zeldzame mooie hond, iets te groot, maar als er dan toch geen Duitse Herder kwam dan maar een grote boef.We maakten kennis met de hondenshow en na een keer op de eerste plek te hebben gestaan hadden we de smaak te pakken.

Er moest een teef komen, we zouden gaan fokken. Joop zou ons helpen. Het werd niet 1 teef maar er kwamen er 2. Lotus en Sasja, 2 super teven, maar we hadden ook niet anders verwacht.We hadden ondertussen al zoveel geleerd, dat als we kwaliteit wilden hebben, we die bij de Overstort konden vinden.Toen we met deze honden naar de show gingen, ging er bijna niet 1 show voorbij of ze zaten wel in de prijzen, je krijgt een beker als je bij de beste 4 zit.Terwijl het toch 2 verschillende types waren. Sasja werd onze eerste nederlands Kampioen, Lotus kreeg ons eerste nest, puppies, wat spannend was dat, we kregen nu zelf onze eerste klanten.

Tja en toen moest er geknipt gaan worden, ook dat heeft Bennie van Joop geleerd. Joop was niet gauw tevreden maar na heel wat uurtjes oefenen kon Bennie toch een klant tevreden de deur uit laten gaan.Het begon bij ons thuis al aardig op een Bouvierkennel te lijken.

Megan kwam. Met Megan zou bennie de africhting in gaan. Het moest dus een hond zijn met africhtings kwaliteiten. Weer een Overstort hond, hier was trouwens ook geen discussie over, we hadden al zoveel honden gezien op de shows. We waren ondertussen al overal geweest, Luxemburg, Belgie en natuurlijk veel shows in eigen land. Toch hebben we Megan eens ingeschreven op een clubmatch in Amsterdam. 25 puppen van verschillende rassen en zij werd nr 1! Je begrijpt het al, nog meer shows lopen. Maar africhting en shows lopen gaat bijna niet samen. Op de bouvierdag in Heteren dacht ze dat de keurmeester de pakwerker was en werd ze niet 1 maar 2. Wel jammer want die titel hadden we graag gehad(beste pup van de clubmatch) ze was nu beste pup teef! Maar ja niet getreurd, gestopt met de africhting, en daarna heeft Megan vele shows gewonnen.

Een nestje moest er komen van Megan. Samen met onze fokker gekeken voor een reu. We moesten een reu hebben die kwalitatief net zo goed was als Megan. Uit deze combinatie kwam Mclaren. Mclaren was een mooi hondje, trouwens het hele nest leek niks te mankeren. Maar na enkele maanden kwamen we tot de ontdekking dat de voorpoten niet zo snel meegroeiden als de achterste. Op zich kan dat nog wel op die leeftijd dus maakten we ons nog niet te veel zorgen. Tot we benadert werden door de bouvierclub om mee te werken aan een onderzoek, dit ging over kromme voorpoten, nou dat hebben we geweten! Wij en onze fokker hebben alle medewerking gegeven aan dat onderzoek. Er waren nog een paar fokkers benadert maar de animo viel ons tegen, je verwacht toch dat iedereen achter zijn eigen ras staat! We kwamen erachter dat het nest waaruit Mclaren kwam een ernstige afwijking had. Op dat moment hadden we net weer pups gehad van Megan, maar met een andere reu, onze eigen Lexus. Ook van dat nest hebben we een aantal hondjes meegenomen naar Utrecht. Daar werden foto's gemaakt van de voorpoten, ruggewervel en de heupen. Van deze puppen konden ze op dat moment nog niets zeggen, op de foto's was niets te zien. Er waren ook vertegenwoordigers van de bouvierclub zelf aanwezig.

Wij zaten toen met een dilemma, wat moesten we doen, we hadden net 7 puppen en die moesten toch verkocht gaan worden. Maar tegen een toekomstige klant zeggen, U moet betalen maar de kans is groot dat je hondje een probleem heeft met de voorpoten is groot, is erg vervelend en je verkoopt geen pup meer. Toen hebben we aan het bestuur gevraagd wat te gaan doen. Hun woorden waren letterlijk, Dat het ons probleem was! Bennie heeft een paar lelijke dingen gezegd en de uitkomst was dat we het nest weg zouden geven voor niks en dat de bouvierclub dit nest op de pupbemiddeling zou zetten, en we zouden op de hoogte gehouden worden van de ontwikkeling van het onderzoek.Voor alle duidelijkheid, met deze honden is niks aan de hand! En we hebben ze bijna weggegeven!! Pups van onze grote kampioen MEGAN! Nu, 2 jaar later hebben we echter niks meer gehoord(inmiddels is dit al 5 jaar). We zijn toen zelf maar aan het onderzoeken gegaan. We hebben experts erbij gehad en diverse keren de honden laten rontgenen. Allemaal perfecte rechte voorpoten en ruggen. Recent nog HD en Ed foto's laten maken van Nikita. Zowel HD als ED vrij, wij wisten toen dat we goeie honden hadden! Maar erg netjes is het niet als je samen met klanten van je, een dag op de Universiteit doorbrengt, meewerkt aan onderzoeken ten gunste van ONS ras en de NBC en vervolgens niks meer hoort, dus wat heeft dit dan voor zin?

P.S. Het bovenstaande probleem beschrijven wij omdat we aan iedereen willen laten weten dat we een goede maar vooral betrouwbare uitstraling willen geven aan onze kennel. We zijn daarom ook een aantal jaren niet meer op shows geweest.

TIP: Als je op een hondenshow komt en men probeert een hond zijn voorpoten in stand te draaien of men moet een hond continu de nek omhoog houden/trekken dan mag je je afvragen of je dat wilt zien en of dat zo hoort bij een boef. Een boef moet zelfstandig kunnen showen op zijn karakter, een boef moet een goed gangwerk hebben en moet geblokt zijn.

Toen kwam in 2008 Chimène onverwacht om de hoek kijken. Chimène is onze dochter en met deze uitbreiding was de kennel wel compleet. Veel te vroeg kwam ze op de wereld(6 maanden) en na wat start problemen ging ze de goede kant op om een grote meid te worden, inmiddels is ze 3. Ook dit was een reden dat we niet meer op hondenshows kwamen.

Maar we komen terug. We hebben nu Nikita en met haar willen we ook een aantal shows gaan lopen. Maar zo goed als de moeder zal ze wel niet worden, want die is/was perfect!!